Van grond los.

Na acht maanden van liggen, kende mijn blijdschap op 10 augustus geen grenzen. Eindelijk kon ik mij op eigen houtje rechtzetten.

Mijn park werd mijn bondgenoot, in plaats van beperkt te zijn door de vele tralies, had ik ze kunnen ompraten om tot bondgenoot te fungeren. Hoezeer mijn genot voor mijn zopas verworven kunnen, zo groot was de verbazing op mijn ouders’ gezicht. Ze renden mij tegemoet, een lach groot uitgesmeerd op hun gezicht.

Mijn zege bleek echter van korte duur. Mijn papa was er bij de pinken bij om de grond onder mijn voeten te laten zakken. Mijn park bleek plotsklaps veel hoger te zijn. Even later werd ook de bodem van mijn bedje verlaagd. Mijn ontsnappingspoging werd hierdoor verijdeld en voorlopig afgewimpeld. Maar eens komt de dag dat deze barrière niet meer zal volstaan. Dan zal ik opnieuw kunnen lachen.

~ door Bruno op augustus 10, 2008.