Het Sprookjesbos.

Vandaag heb ik iets heel opmerkelijks meegemaakt. Vanochtend werd ik brutaal uit mijn bedje gelicht, aangekleed en in een machine gestoken. Daarna verloor ik het bewustzijn. Ik kwam enkele tellen later weer bij mijn positieve en bleek een wilde rit in een teletijdmachine te hebben doormaakt. Ik werd wakker in een groot bos vol met spelende kinderen.

Overal stonden er kleine betoverde huisjes, waar mijn favoriete sprookjes tot leven waren gekomen. Hans & Grietje, Assepoester, Sneeuwwitje en haar dwergen, echt iedereen was van de partij. Ik stond verstomd door ieder venster naar binnen te gluren, ik kon maar niet geloven dat de figuurtjes uit mijn boekjes echt bestonden.

Gelukkig waren mama en papa blijkbaar ook in de teletijdmachine beland en konden we onze tocht doorheen het sprookjesbos samen verder zetten. Na enkele huisjes kwamen we bij een speeltuin. De ideale plek om onze zorgen even te vergeten, we amuseerden ons rot en voor even was ikzelf ook betoverd, ik kon zowaar vliegen… Of was dat gewoon maar een slierbaan, tiens, nog eens proberen, en nog eens, en nog eens, en nog eens… Papa kon mij gelukkig even vastgrijpen en mij uit mijn lijden verlossen, anders had ik waarschijnlijk nu nog op en af de slierbaan gegaan.

Het pad ging omhoog en omlaag, nam ons mee langs gevaarlijke dieren, olifanten, krokodillen en vervaarlijke leeuwen, wildwaterrivieren en nog veel meer kwaads. Gelukkig konden we rekenen op de steun van de kabouters. zij leidden ons veilig voorbij een slapende reus en zo bereikten we heelhuids de weg naar treintje-terug.

Met mij aan het stuur zou het niet lang duren of we zouden het betoverde bos vaarwel kunnen zeggen. Groot was mijn verwondering toen we telkens weer voorbij dezelfde bomen reden, verdorie, dan maar wat harder aan het wieltje draaien. Ach, wat een kwelling, mijn vergeefse pogingen ten spijt, we kwamen geen millimeter uit de betoverde cirkel. Wie o wie kon ons nu helpen. Een lieve tovenaar kon ons even tot stilstand brengen en ons uit het wagentje bevrijden, en ja hoor, onze teletijdmachine stond nog steeds aan het begin of was het nu het einde van het bos. We waren gered.

Snel nog even gedag zeggen aan al mijn nieuwe vriendjes, en dan oogjes toe de tijd trotseren. Wat een avontuur…

~ door Bruno op augustus 1, 2009.